Moved to / Is verhuisd naar


Waarom dat zo is, verneem je hier


maandag 20 december 2010

Een zàààlig kersfeest, het jaar rond.


° O °





Overal ter wereld zijn er schattenjagers die verlangend zoeken naar die ene zwarte parel, maar het meisje wist wel beter...





De kerselaar strekt haar naakte takken uit. En slaakt een diepe zucht.
Het werk zit erop voor dit jaar.
In maart toen zij wakker werd uit haar winterslaap hadden de lentekriebels haar zodanig zwaar te pakken gekregen dat zij amper een maand later overladen met tedere roze bloemetjes de hele tuin in een feestroes bracht waar ze zelfs nu nog van nagenoot.
Alle bijen uit de wijde omgeving waren komen meevieren, en de zon had zo z’n best gedaan tijdens de wittebroodsweken, dat in juni de vruchten niet te overzien waren.
Gezweet en gezwoegd had zij vervolgens, om haar kroost dik en rond te krijgen. Geen moeite was haar teveel.
Zelfs tijdens de warmste middaguren hield ze standvastig ieder blad gespreid.
Zij kende rust noch duur en kon er dan ook trots op zijn; haar kinderen hoefden niets te ontberen, ze kregen alles wat ze maar wensten;
Voldoende licht, warmte, malse regen, het sussende gefluister van de wind kortom, alles wat hen tot wasdom bracht.
Ze had het slim gespeeld. Elke schat had zij zorgvuldig beschermd onder een toefje bladeren.
Glurende rovers zagen niet welke schoonheden ze allemaal onder haar lover verborgen hield.
Alleen aan het meisje, dat tijdens haar dagelijkse dwaaltochten door de tuin kwam kijken of alles naar wens verliep, toonde zij haar schatten. Het deed haar goed, het kind te zien lachen toen ze naar haar prachtige bladerdek keek en al die glanzende juwelen zag hangen.
En zo gebeurde het dat, toen haar blozende lievelingen groot en rond genoeg waren en de tijd was aangebroken om los te laten, zij haar tuinprinses, wie het niet was ontgaan hoeveel zorg en energie ze wel besteedde aan hen, verzocht haar daarbij te helpen.
Overal ter wereld zijn er schattenjagers die verlangend zoeken naar die ene zwarte parel, maar het meisje wist wel beter;
Zij hoefde helemaal niet op zoek te gaan. Ieder jaar in juli werden ze haar zomaar door die prachtige kerselaar rijkelijk in de schoot geworpen.
Het enige wat ze daarvoor hoefde te doen was dagelijks met een mand aandraven om de boom van haar zware taak te kwijten.





De kersenkinderen doken van hun schuilplaats recht die mand in, en voeren met haar weg, naar andere oorden. Geen mens die er stil bij staat hoe die kersenpitjes zich in heel de wijde omtrek en ver daarbuiten verspreidden.
Sommigen wilden blijven, maar het leven beslist daar anders over.
Vedervrienden van de tuinprinses, die hen uiteindelijk dan toch hadden ontdekt, kennen geen mededogen, rukten hen los uit moeders’ armen en namen hen mee naar het nest, of lieten hen bloedend achter op de aarde, waar de insecten zich tegoed deden aan het zoete sap.
Hun blanke pit door de aarde beschermend toegedekt en beweend door de hemel, zou door het zonlicht worden gekoesterd tot een jonge twijg.

Uiteindelijk had de kerselaar finaal afscheid genomen van de nog resterende nestblijvers.
Een zwerm spiekelspreeuwen was neergestreken aan haar voeten en tussen haar takken, zodat, binnen het halve uur, haar laatste kroost voorgoed was verdwenen.
Waarschijnlijk meegenomen op een vlucht naar vruchtbaarder grond, zo mijmerde ze.
Neen, dit betekende nog lang het einde niet…
Haar takken waren weer licht en voelden opnieuw veerkrachtig aan. Een last viel van haar af. Gedaan met zorgen. Ieder van haar kinderen had nu wellicht zijn eigen plekje al lang gevonden. Zij zullen wortelen en sterke zwarte parelbomen worden net als zij.

De tijd van hard labeur zat er op, nog even nagenieten van de herfstrust.
Weldra kon ze zorgeloos slapen gaan,om daarna met nieuwe moed opnieuw te beginnen.

Het meisje had aan het eind van de zomer kleurige lantaarns in de armen van de kerselaar gehangen en kaarsen aan haar voeten gezet. Samen vierden ze de oogst van het voorbije jaar en vergaten de moeite die het hen had gekost. Er was weer even leven in de tuin, net als op het huwelijksfeest in de lente. Woordeloos begrepen die twee elkaar en wisten stilzwijgend; vandaag eindigt weer een seizoen…

De kaarsen bleven staan en hielden de wacht, terwijl na verloop van tijd de kleurige lantaarns scheurden in de oostenwind die met zijn vleugels de koude en sneeuw aandroeg.

Op de vooravond van de wintertijd, is de kerselaar in alle stilte uit haar gouden feestgewaad geglipt en heeft ze haar witte slaapkleed aangetrokken.
Toen is ze zachtjes ingedommeld.
En het meisje, genesteld bij de open haard met haar kersenpittenkussen op schoot, droomt haar droom van wat het komende jaar zal brengen.
Geduldig wachtend tot de nieuwe lente, dankt zij het leven en verzoekt haar, nog vele jaarringen te schenken…
aan de kersenboom en haarzelf…








° O °

zaterdag 18 december 2010

Curieuzeneuzen en vraagstaarten...

Heel m'n leven lang al, lukt het me niet m'n aandacht gefocust te houden.
Er zijn zoveel dingen te zien en we hebben als mens zoveel mogelijkheden in ons om daar iets mee te doen, dat de tijd die ons hier gegeven wordt, veel en veel te kort is.
Het is vast de nieuwsgierigheid die honger, om te weten, die me daarbij allicht de das omdoet.
Ik denk soms dat eenzelfde gevoel, ook de vlinders zou bekruipen, mochten ze over ons denkvermogen beschikken.

Als een rups is het nog vrij eenvoudig; je breekt uit je eitje en zit onder de koolbladen verscholen. Een leven lang merk je alleen maar het groen rondom, misschien nog een streepje blauw van de lucht en beperkt je smaakervaring zich tot die waartoe je gedetermineerd bent. Rupsen blijven immers bij dezelfde waardplant tot ze klaar zijn om zich in te poppen.

Mensen niet; zij hebben voortdurend de drang om verder dan die kool, eik of populier te gaan kijken.
We vreten ons vol informatie tot we er niets meer bij krijgen, we ontdekken kleurenvariaties, van groen, combinaties van tinten en alsof dat nog niet volstaat, ook nog klanken, geuren en smaken die maar binnen blijven stromen.
Op een gegeven ogenblik, geraak je oververzadigd en sluit je jezelf af. Het wordt teveel.
Je kruipt in een coconnetje weg van alles en iedereen. Maar niet voor lang. Algauw beslist het leven om je er als een vlinder weer uit wakker te roepen.
Samen met je vleugels ontvouwt er zich nu ook een wereld die je niet enkel bekruipt, maar die bevlogen wil worden.

Wilde bloemenvelden, bedwelmend en net als jijzelf vol van kleur. Je wordt overvallen door nog meer indrukken. Je ziet, voelt, hoort een wereld die vraagt om bezongen, bespeeld, geschilderd, getekend, beschreven en besproken te worden en weet totaal niet waar eerst te beginnen.

Je zingt het uit in het hoogste lied, maar da’s niet genoeg, je weet dat het beter kan en leert instrumenten bespelen om nog hogere en nog lagere tonen te halen. Je ontdekt dat je zelf ook uit het niets dingen kan tevoorschijn toveren met je eigen kleuren. Je leert tekenen, schilderen, schrijven, maar nog ligt het niet in je vermogen om daarmee uit te drukken wat er allemaal door je heen stroomt aan gevoelens.
Denkend aan het einde lijkt je leven veel te kort, de informatie veel te overweldigend en net als de Argema Mitrei, ben je een vlinder zonder mond, gedoemd om rond te vliegen tot alle energie je lichaam heeft verlaten en je in al die overvloed omkomt van de grote honger, met een verhaal dat niet te vertellen valt.
Is dàt het lot van iemand die zich laat overrompelen door al die indrukken?
Wreed volgens u?
Maar wat dan te denken over zij die zich wèl volproppen, en uitpakkend met zwaarwichtigheid, hun leven beëindigen achter glas, in een kijkkast, vastgepind met hun rug tegen de muur?
Da’ s ook geen fraai beeld om mee te besluiten, toch?

Al even wreed is de liefde, zij plukt je met huid en haar uit die blauwe lucht om je als voer aan de toekomst te geven… Waar blijft het mededogen?
En wat met de vrije wil?
Geeft het leven, ons mensen de mogelijkheid om de weg en het eindpunt zelf te kiezen, of toch niet? Is er wel een weg en een eindpunt? Is er wel een keuze?
Of zijn we gedoemd om te sterven vol verlangen, aan de pogingen onszelf de grenzen op te leggen waarbinnen we gefocust alsnog iets tot stand brengen? 

Hoe lang nog kan ik van moment tot moment rondfladderen, alsof ik tijdloos ben, alvorens men mij geërgerd vangen zal …?